Jego żar nie gaśnie po zmroku.
Ciepło bije spod skóry, czerwone jak miasto tuż przed snem.
A gdy stoisz blisko — czujesz, że noc dopiero się zaczyna.

Pachnie jak nocny sztorm i promień bergamotki,
który przecina morską ciemność.
Jest spokojem po fali —
i falą, która wraca, gdy zamykasz oczy.

Zmienia chłód w ciepło, zwykłe w niezwykłe,
a grudzień w coś, co przypomina magię.
Jego zapach to eksperyment, który kończy się zawsze tak samo — bliżej.

Żar, który zostawił na skórze, nie ostygł.
Drewno, popiół i mandarynka — słodka, jak wspomnienie czegoś, co nie powinno wrócić… a jednak wraca.

Zimny las, ciepłe dłonie.
Zieleń miesza się z kokosem, jak sekret, którego nikt nie zna.
On nie potrzebuje nic mówić — wystarczy, że stoi obok.

Jego zapach to noc zamknięta w skórze.
Gorzki, miejski, pewny siebie — jak mężczyzna, który nigdy nie pyta, a zawsze bierze.
W grudniu pachnie jeszcze mocniej. I stoi trochę za blisko.